Ter nagedachtenis aan Dim Rombouts

Op 21 januari 2022 overleed Dim Rombouts uit Hooge Zwaluwe. Dim, ‘d’n Mulder’, is geboren in Hooge Zwaluwe en na een korte ziekenhuisopname overleden in Breda. Zijn overlijden brengt een schok door Hooge Zwaluwe en is een groot gemis voor zijn vrouw Thera en zijn familie. Ook leden en vrijwilligers van Stichting Molen Zeldenrust staan stil bij het overlijden van de oud-molenaar. Bij Dim zat het molenaarschap in zijn bloed; zijn opa kocht Molen Zeldenrust in Hooge Zwaluwe in 1890 en van vader op zoon en van zoon op Dim werd de molen overgedragen.

Dim werd geboren in het molenhuis en is nooit de liefde voor de molen verloren. Hij wordt dan ook herinnerd als een zeer betrokken man, waar menig persoon warme herinneringen aan heeft. Zo ook Ramon Harmsen en René Huizen, hedendaags vrijwillig molenaar bij Molen Zeldenrust, en Thijs Verstraaten, vrijwillig molenaar in opleiding. Ramon vertelt: “Dim herinner ik mij als een goedlachse en belangstellende man die mij enkele jaren geleden enthousiast heeft gemaakt om ook als vrijwillig molenaar door het leven te gaan; iets wat ik nooit had bedacht voordat ik hem leerde kennen”. René vervolgt: “Mijn herinneringen aan Dim zijn altijd goed. Hij was altijd in voor een praatje, altijd vriendelijk. Toen hij vroeg of er onder de vrijwilligers misschien opvolging was voor hem, als molenaar, heb ik direct mijn vinger op gestoken. Het was een behoorlijk zware opleiding maar het was het waard. Tijdens en na deze opleiding voor vrijwillig molenaar heb ik veel van Dim geleerd. Ik vond het altijd prettig en een voorrecht om mede met hem op de molen Zeldenrust te mogen draaien.” Thijs is nog niet zo lang actief bij de molen als vrijwilliger, maar kan zich nog goed een gesprek met Dim herinneren: “Ik heb afgelopen zomer nog wel leuk met hem gepraat toen ik samen met onze dochter Esmee de windborden stond te schilderen in de graanschuur. Hij vond het fijn om te zien dat we bezig waren met de molen en vertelde mij dat hij dat schilderwerk zelf al heel vaak gedaan had. Hij vroeg mij hoe het ging met de opleiding tot vrijwillig molenaar en hij haalde nog wat herinneringen op aan vroeger. Hij vertelde dat de graanschuur tjokvol stond met zakken veevoer en dat hij zich daaraan een breuk had getild. Ook vertelde hij dat zijn ouders ook nog varkens hadden gehouden in de schuur en wees mij op het kleine deurtje waar de varkens toegang hadden tot de schuur. Ik had graag nog wat meer met hem gesproken want zijn herinneringen waren leuk om naar te luisteren. Ik heb hem ervaren als een hele vriendelijke, rustige man met een groot hart voor de molen. Dim, rust zacht.”


Ook huidig voorzitter van Stichting Molen Zeldenrust Theo Voncken en oud-voorzitter van de stichting Dick Heil, koesteren herinneringen aan Dim. Zo omschrijft Theo hem: “D: duidelijke mening, maar ook meebewegend. I: interesse in de medemens, echt en oprecht. M: molenaar pur sang, één met de natuur. Dim kwam altijd goed gedocumenteerd naar de vergadering en was op een fijne manier aanwezig. Nooit op de voorgrond, maar altijd betrokken bij alles en iedereen. Met minimale middelen wist hij vaak het maximale eruit te halen. Met Dims ‘touwke’ werden veel acute problemen voor een tijd(je) opgelost. Dim was positief ingesteld, het glas was op z’n minst half vol. Samen met Thera gezellig en actief in het molencafé en bij de jaarlijkse activiteiten van monumentendag en molendag. Aanpakken en na afloop het leven vieren onder het genot van een vers getapt molen-pilske.” Dick vult deze voorzitterswoorden aan met zijn anekdotes over Dim: “Dim, een man van veel woorden en veel daden. Dim, een mulder die veel hield van Zeldenrust. Dim, die zich roerig uitte in het stichtingsbestuur. Dim, die zelfs ongevraagd zijn ongezouten mening gaf. Dim, de allesweter van de molen en dat overdroeg aan de TC. Dim, die alles vastmaakte met touwtjes. Dim, die de kranen zo vastdraaide dat niemand ze los kreeg. Dim, die uiteindelijk verhuisde naar de May. Dim, die er niet meer is en die we zullen missen.”

Ook bij de Activiteiten Commissie heeft Dim indruk gemaakt. Bijvoorbeeld op Annemiek Bos, Yvonne Huizen en Barbara Kwaaitaal. Annemiek deelt haar herinneringen: “Ik ken Dim vanaf het moment dat Hans in het bestuur van de molen kwam. Later na Hans zijn overlijden maakte ik hem mee als mede bestuurslid. Ik herinner me de warmte en gastvrijheid als ik bij hun langs kwam o.a. voor de wijnverkoop. Er was altijd tijd voor een bakkie koffie en een praatje. Een aantal jaren rond oudjaar heb ik met Mariette samen een kerstattentie voor hen beiden gebracht voor hun inzet voor de molen en de wijnverkoop. Dim was als molenaar lid van de activiteiten commissie, waar heel wat activiteiten rond de molen georganiseerd zijn o.a. scholenbezoeken. Ik houd hele mooie en warme herinneringen aan Dim de molenaar.” Ook Yvonne herinnert zich de leuke gesprekken met Dim: “Dun mulder van molen Zeldenrust. Enthousiast en trots op zijn molen. Blij dat ik er vrijwilliger ben. Hij was altijd in voor leuke en gezellige gesprekken.” Barbara’s herinneringen aan Dim brengen haar terug naar haar jeugd: “De molen en ome Dim zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Van jongs af aan speelden we bij de molen en vaak was ome Dim daar bezig in het oude pakhuis of in de molen zelf. Hij waarschuwde ons waar we wel en niet mochten lopen, helaas was voor ons de galerij verboden terrein. Het was als vanzelfsprekend om jaren later met de activiteiten te helpen om zoveel mogelijk geld te verdienen voor het onderhoud van de molen. Steevast begroette hij je dan (vaak in molenaars-overall) met een ferme klap achter op je schouder en vroeg al glimlachend: Hoe is ‘t? Vervolgens leidde hij trots de bezoekers rond, hielp waar er hulp nodig was en als alles onder controle was, werd er natuurlijk een pilske gedronken en lekker gekletst. De vrolijke, bezige en gezellige ome Dim gaan we zeker missen, maar met al die mooie herinneringen gaan we hem zeker niet vergeten.” Daar sluit ook Joris van Alphen zich bij aan, die actief is bij de Bar Commissie: “Ik kende hem niet heel erg goed maar ken hem vooral als een enthousiaste en aardige man die altijd een praatje met je wilde maken.” Andres Kerremans, ook actief bij de Bar Commissie, vult aan: “Dim Rombouts. Echtgenoot van Thera. Vader van Enrico en Debby. Molenaar Zeldenrust. Dim is altijd oprecht geïnteresseerd geweest in mij en mijn familie. Eind vorig jaar vertelde Dim nog dat hij een oud kasboek van de molen was tegengekomen waarin de loonbetalingen aan mijn opa en oom stonden vermeld. Ik kwam Dim vroeger ook vaak tegen in de kerk waar hij lid was van het koor en waar ik samen met Enrico een tijdje misdienaar was. Altijd aardig en vriendelijk. Dim, rust zacht.”


Bart en Marcella Jaspers, Jasper de Haan en Vera Jansen, Frank de Groot en Sietske Hendriks en Huib Bijl, allen actief bij de Technische Commissie, halen het sociale karakter van Dim aan. Bart en Marcella vertellen: “Dim (en Thera) zorgden ervoor dat we ons meteen welkom voelden als buren en inwoners van dit mooie dorp. En door alle bevlogen verhalen van Dim over ‘zijn’ molen, beseffen wij ons nog steeds elke dag op wat voor een bijzonder plekje we wonen!”. Ook Jasper en Vera wonen bij de molen, en wel in het huis waar Dim geboren is: “Wij kennen hem natuurlijk nog niet heel lang, maar hebben zeker een goede band opgebouwd in verband met ons huis. Wat was het altijd fijn om met Dim te praten over de molenaarswoning. Hij wist vele verhalen te vertellen over het huis en de verbouwingen die door de jaren heen hebben plaatsgevonden. En natuurlijk wist hij dit allemaal, hij had er tenslotte bijna zijn leven lang gewoond. We vonden het dan ook erg fijn dat hij blij was met de manier waarop wij de laatste jaren het huis verder hebben opgeknapt. Het was altijd gezellig als Dim onverwachts even op de koffie kwam of als we bij het molencafé samen een biertje konden drinken. Het is echt het einde van een tijdperk nu de laatste beroepsmolenaar van ons heen gegaan is. We zullen hem missen.” Frank en Sietske vullen aan: “Dim hebben we altijd ervaren als een sociaal en gezellig mens waar we de nodige tijd mee hebben doorgebracht in het molencafé onder het genot van een drankje. Ook functioneel in het bestuur en bij de verkoop van de molenwijn was het prettig samenwerken met hem. Het enige waar Dim wel eens moeite mee had, was dat de jonge molenaars wel eens een andere mening hadden dan hij, want de ervaring die hij had, hadden zij niet. Gelukkig is hij met een plaquette vereeuwigd in het molencafé, waar we nog met een drankje aan hem zullen denken en op hem zullen proosten.” De laatste woorden zijn gesproken door Huib: “Dim, altijd de laatste aanwijzing, nu altijd de eeuwige rust.”

Het ga je goed, Dim.

Beelden bij dit artikel